توی یک دیوار سنگی

دو تا پنجره اسیرند

 دو تا خسته دو تا تنها

یکیشون تو یکیشون من

 دیوار از سنگ سیاهه

 سنگ سرد و سخت خارا.

زده قفل بی صدایی

 به لبای خسته ی ما

نمی تونیم که بجنبیم

 زیر سنگینی دیوار

همه ی عشق من وتو

 قصه هست قصه ی دیدار

همیشه فاصله بوده

 بین دستای من و تو.

با همین تلخی گذشته

 شب و روزای من وتو

راه دوری بین ما نیست

 اماباز اینم زیاده.

تنها پیوند من و تو

 دست مهربون باده

ما باید اسیر بمونیم

 زنده هستیم تا اسیریم.

واسه ما رهایی مرگه

 تا رها بشیم میمیریم.

 کاشکی این دیوار خراب شه

 من و تو با هم بمیریم

 توی یک دنیای دیگه

 دستای همو بگیریم

 شاید اونجا توی دل ها

درد بیزاری نباشه

 میون پنجره هاشون

 دیگه دیواری نباشه.